Stefan i Jolka

Powiedzmy, że facetowi imieniem Stefan podoba się kobieta…
…nazwijmy ją Jolka. Zaprasza ją do kina. Ona się zgadza, spędzają
razem miły wieczór. Kilka dni później proponuje jej obiad w
restauracji i znów oboje są zadowoleni.
Zaczynają się spotykać regularnie i żadne z nich nie widuje się z nikim
innym.

Aż któregoś wieczoru w samochodzie, Jolka zauważa:

- A wiesz, że dziś mija dokładnie sześć miesięcy odkąd się spotykamy?

W samochodzie zapada cisza. Dla Jolki wydaje się ona strasznie głośna.

Dziewczyna myśli: “Kurcze, może nie powinnam była tego mówić.
Może on nie czuje się dobrze w naszym związku. Może sądzi, że próbuję
na nim wymusić jakieś zobowiązania, których on nie chce, albo na które
nie jest jeszcze gotowy”.

A Stefan myśli: “O rany. Sześć miesięcy”.

Jolka myśli: “A tak w sumie to i ja sama nie jestem pewna, czy chcę
takiego związku. Czasami chciałabym mieć więcej przestrzeni, więcej
czasu, żebym mogła przemyśleć, co chcę dalej zrobić z tym związkiem.
Czy ja naprawdę chcę, żebyśmy posuwali się dalej…? W zasadzie… do
czego my dążymy? Czy tylko będziemy się nadal spotykać na tym poziomie
intymności?
Czy może zmierzamy ku małżeństwu? Ku dzieciom ? Ku spędzeniu ze sobą
całego życia ? Czy ja jestem już na to gotowa ? Czy ja go właściwie w
ogóle znam ?”

A Stefan myśli: “… czyli… to był… zobaczmy… czerwiec, kiedy
zaczęliśmy się umawiać, zaraz po tym, jak odebrałem ten samochód, a to
znaczy… spójrzmy na licznik… Cholera, już dawno powinienem zmienić
olej!”

A Jolka myśli: “Jest zmartwiony. Widzę to po jego minie. Może to jest
zupełnie inaczej ? Może on oczekuje czegoś więcej – większej
intymności, większego zaangażowania… Może on wyczuł – jeszcze zanim
sama to sobie uświadomiłam – moją rezerwę. Tak, to musi być to. To
dlatego on tak niechętnie mówi o swoich uczuciach. Boi się
odrzucenia.”

A Stefan myśli: “I muszą jeszcze raz sprawdzić pasek klinowy.
Cokolwiek te barany z warsztatu mówią, on nadal nie działa dobrze.
Zwalają winę na mrozy.
Jakie mrozy? Jest 8 stopni, a ten silnik pracuje jak stara śmieciara!
A ja głupi jeszcze zapłaciłem tym niekompetentnym złodziejom 6
stówek.”

A Jolka myśli: “Jest zły. Nie winię go. Też bym była na jego miejscu
zła. No – to moja wina, kazać mu przez to przechodzić, ale nic nie
poradzę na to, co czuję. Po prostu nie jestem pewna…”

A Stefan myśli: “Pewnie powiedzą, że gwarancja tego nie obejmuje. To
właśnie powiedzą…. Chamy.”

A Jolka myśli: “Może jestem po prostu idealistką, czekającą na rycerza
na białym koniu, kiedy siedzę obok wspaniałego mężczyzny, z którym
lubię być, na którym naprawdę mi zależy, któremu chyba także zależy na
mnie. Mężczyzny, który cierpi z powodu mojej egoistycznej, dziecinnej,
romantycznej fantazji.”

A Stefan myśli: “Gwarancja! Ja im dam gwarancję! Powiem, żeby ją sobie
wsadzili w d…… Ja chcę mieć sprawny wóz”

- Stefan – odzywa się Jolka.

- Co? – pyta Stefan, wyrwany niespodziewanie z zamyślenia.

- Nie dręcz się już tak – kontynuuje Jolka, a jej oczy zaczynają
napełniać się łzami. Może nigdy nie powinnam…
Czuję się tak…
(załamuje się i zaczyna szlochać)

- Ale co? – dopytuje się Stefan

- Jestem taka głupia… Wiem, że nie ma rycerza. Naprawdę wiem. To
głupie. Nie ma rycerza i nie ma konia….

- Nie ma konia? – pyta zdziwiony Stefan

- Myślisz, ze jestem głupia, prawda ? – pyta Jolka.

- Nie! – odpowiada Stefan, szczęśliwy, że wreszcie zna prawidłową
(chyba) odpowiedź na jej pytanie.

- Ja tylko… Ja tylko po prostu… Potrzebuję trochę czasu…

(następuje 15-sekundowa cisza, podczas której Stefan, myśląc
najszybciej jak potrafi, próbuje znaleźć bezpieczną odpowiedź. W końcu
trafia na jedną, która wydaje mu się niezła)
- Tak. – mówi.

Jolka, głęboko wzruszona, dotyka jego dłoni.

- Och, Stefan, naprawdę tak czujesz? – pyta.

- Jak? – odpowiada pytaniem Stefan.

- No, o tym czasie… – wyjaśnia Jolka.

- Nnnoo… Tak.

(Jolka odwraca się ku niemu i patrzy mu głęboko w oczy, sprawiając, że
Stefan zaczyna się czuć bardzo nieswojo I obawiać, co też ona może
teraz powiedzieć, zwłaszcza, jeśli dotyczy to konia…. W końcu Jolka
przemawia)

- Dziękuje ci, Stefan.

- To ja dziękuję – odpowiada z ulgą mężczyzna. Potem odwozi ją do
domu, gdzie rozdarta, umęczona dusza chlipie w poduszkę aż do świtu,
podczas gdy Stefan wraca do siebie, otwiera paczkę chipsów, włącza
telewizor i natychmiast pochłania go powtórka meczu tenisowego między
dwoma Szwedami, o których nigdy wcześniej nie słyszał.
Cichy głos w jego głowie podpowiada mu, że w samochodzie wydarzyło się
dziś coś ważnego, ale Stefan jest pewny, że nigdy nie zrozumie co,
więc stwierdza, że lepiej wcale o tym nie myśleć (tę samą taktykę
stosuje w stosunku do wielu tematów – np. głodu na świecie).

Następnego dnia Jolka zadzwoni do swej najbliższej przyjaciółki, może
do dwóch i przez sześć godzin będą omawiać tę sytuację. Drobiazgowo
analizują wszystko, co ona powiedziała i wszystko, co on powiedział,
po raz pierwszy, drugi i n-ty, interpretując każde słowo, każdą minę i
każdy gest, szukając niuansów znaczeń, rozważając każdą możliwość…
Będą o tym dyskutować, przez tygodnie, może przez miesiące, nie
osiągając żadnej konkluzji, ale także wcale się tym nie nudząc. W tym
samym czasie, Stefan, pijąc piwo ze wspólnym przyjacielem jego i
Jolki, zastanowi sie i zapyta:

- Janusz, nie wiesz, czy Jolka miała kiedyś konia?